In 1980 is Ivoorkust begonnen met een decentralisatiebeleid om de besluitvormingscentra dichter bij de mensen te brengen en hen in staat te stellen het beheer van de gedecentraliseerde overheden (gemeenten, regio's en districten) op zich te nemen. Zestien (16) bevoegdheden werden aan deze overheden overgedragen door de wet van 2003, waarvan de uitvoeringsdecreten, die de institutionele verhoudingen moesten verduidelijken, nog niet zijn uitgevaardigd. Meer dan 40 jaar later worden de resultaten van deze decentralisatie op sociaal, economisch en milieugebied door geïnformeerde waarnemers als teleurstellend beoordeeld. Dit slechte resultaat is het gevolg van een aantal factoren, waaronder bevoegdheidsconflicten tussen institutionele actoren, een schrijnend tekort aan gekwalificeerd personeel in voldoende aantallen, zwakke financiële middelen belemmerd door het systeem van één fonds dat zo wordt betreurd door lokale gekozen vertegenwoordigers, en vooral het ontbreken van een algemene strategie voor de prestaties van lokale overheden.
