Kendinle baris, dünyanin gürültüsü susar.
Sessizlik kelimelerin yoklugu degil, söylemeye cesaret edemedigimiz her seyin dilidir.
Bazen savasmayi birakmak, bir yenilgi degil,ruhun en derin bilgeligidir.
Hayatin yüklerine direndikce sertlesir, sertlestikce kirilirsin.
Oysa bazen sadece akmak gerekir
Firtinanin yönünü degil, kendi yönünü bulmak icin.
Her Seyle Savasamazsin, insanin kendine dönüsünü anlatan bir icsel yolculuk, bir davet.
Kirilmanin icindeki incelikli gücü, sessizligin ortasindaki icten sesi, vazgecmenin getirdigi o essiz özgürlügü ve geri cekilmenin zarif melodisini kalbimize fisildiyor.
Belki de mesele hayata karsi durmak degil, onunla yeniden dans etmeyi ögrenmektir.
Ve belki de en büyük zafer, hicbir savasa gerek kalmadan, sakinlikle var olabilmektir.
