Ksi¿¿ka ta analizuje relacje emerytowanego indyjskiego urz¿dnika s¿u¿by cywilnej Allana Octaviana Hume'a z przywódcami Towarzystwa Teozoficznego przed zorganizowaniem pierwszego Kongresu Narodowego Indii (1885). Odrzuca ona mo¿liwo¿¿, ¿e przywódcy Towarzystwa Teozoficznego zainspirowali Hume'a do zorganizowania Kongresu, bior¿c pod uwag¿ ró¿nice ideologiczne wynikaj¿ce z korespondencji i biografii Hume'a. Chociä zarówno Hume, jak i jego korespondenci z Towarzystwa Teozoficznego zgadzali si¿ co do potrzeby poprawy warunków gospodarczych i politycznych Indii, ró¿nili si¿ co do sposobu osi¿gni¿cia tego celu. Przywódcy Towarzystwa Teozoficznego d¿¿yli do zrewolucjonizowania sposobu my¿lenia, odrzucaj¿c przede wszystkim materialistyczn¿ perspektyw¿ zachodniej my¿li i promuj¿c zamiast tego azjatyck¿ "psychologi¿". Hume pozostä przekonany o zdolno¿ci Wielkiej Brytanii do utrzymania autonomicznych, ale wspó¿zale¿nych relacji ze swoimi koloniami. Pod¿¿aj¿c za swoim instynktem, Hume od¿¿cza si¿ od Towarzystwa i pomaga podobnie my¿l¿cym wspó¿pracownikom w zorganizowaniu struktury politycznej, która b¿dzie po¿redniczy¿ w sprawach mi¿dzy Indiami a Wielk¿ Brytani¿.
