Zgodnie ze swoim postrzeganiem siebie Unia Europejska jest wzorem i ¿ród¿em inspiracji dla dziää na rzecz klimatu. Pomimo zró¿nicowanych priorytetów politycznych swoich pästw cz¿onkowskich posiada jedno z najbardziej ambitnych ustawodawstw w zakresie ochrony klimatu w porównaniu z innymi krajami i od pocz¿tku mi¿dzynarodowych negocjacji klimatycznych opowiadäa si¿ za post¿powymi celami. Po fiasku konferencji klimatycznej w Kopenhadze w 2009 r. i marginalizacji UE w negocjacjach dotycz¿cych porozumienia ten wizerunek zostä poddany w w¿tpliwo¿¿. Konferencja klimatyczna w Pary¿u w grudniu 2015 r. by¿a nowym pocz¿tkiem mi¿dzynarodowego systemu ochrony klimatu i prawdopodobnie ostatni¿ szans¿ dla UE na realizacj¿ swoich ambitnych planów klimatycznych oraz wykazanie si¿ jako jeden z liderów polityki klimatycznej na arenie mi¿dzynarodowej. Niniejsza praca, napisana na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem, zajmuje si¿ tym, w jakim stopniu UE by¿a w stanie sprostä tym wymaganiom.
