Uzun yillar ü nlü sinema dergisi Cahiers du cinemanin yayin yö netmenligini yapan Pascal Bonitzer, sinemayi sinema yapan temel ö zellikleri tek tek sorgulama konusu haline getirmis ö zgü n bir dü sü nü rdü r. Bu dergide yayimlanmis yazilarini bir araya getiren Bakis ve Ses, daha ö nce yayimladigimiz Kö r Alan ve Dekadrajlar gibi, temel bir saptamayla yola cikiyor Sinema, teknik aygitin yapisindan, cekim kosullarindan, montajdan ve yö netmen-oyuncu iliskisine dair belli kabullerden kaynaklanan, mekaniklesmis bir temsil ideolojisine sahiptir. Bu yü zden sinemanin yarattigi yasayan, canli, hareket halindeki alan derinliginin ortaya cikardigi gerceklik etkisini sorusturmak ilk gö rev olmali.
Makalelerin tü mü nde yorumun merkezinde bakis var hem yö netmenin bakisi, hem o bakisi devralanlar olarak bizim perdeye bakisimiz. Diger yandan Bonitzere ö zgü en ö nemli katki, sinemada sesin kullanim bicimine, dis sese ve dis sesin nasil bir nesnellik ve otorite kaynagi olarak kullanildigina dair ö zel vurgusu.
Kitapta, Amarcord ve Gece Bekcisi gibi iyi bilinen, klasiklesmis bir dizi film ile Ayzenstayn, Buuel, Godard, Straub ve Antonioni gibi yö netmenler ve belgesel sinema ü stü ne gü zel yazilar okuyacaksiniz film seyretmekle kalmayip, birer yapim olarak filmlerin nasil calistigi ü zerine dü sü nmeyi sevenler icin.