Hammurabi saltanati M. Ö . 1792-1750, gü nü mü zde en az gelismis bö lgelerden biri olarak gö rü lse de bir zamanlar dü nyanin en ileri toplumlarina ev sahipligi yapan Mezopotamyanin gelmis gecmis en bü yü k sahsiyetlerinden biridir.
Gü clü Elamin uzaktan gö zetimi altinda birbiriyle sü rekli cekisen irili ufakli onlarca Mezopotamya sehir devletinden biri olan Babilin krali olduktan sonra uzun bir sü re kendisi de bu iktidar savasi icinde yer almistir. Ancak zamanla idareci olarak sergiledigi adil yö netim, diplomat olarak izledigi akilli strateji ve savasci olarak gö sterdigi basarilarin etkisiyle, bugü nkü adiyla Basra Kö rfezinden kuzeye dogru Mezopotamyanin bü yü k bir kismini ele gecirip tek devlet catisi altinda birlestirmis, bö ylece bö lgesinde sehir devletinden teritoryal devlete gecisin ö ncü sü olmustur.
Fakat onu bugü nlere tasiyan asil basarisi savasciligi degil, yaklasik 300 yasadan olusan ve kendisinden ö nce kanun derlemeleri yapan hü kü mdarlardan farkli olarak ü lkesinin cesitli yerlerine diktirdigi dikilitaslarla kamuya ilan ettigi Hammurabi Kanunlaridir. Kanunlarinin temel mantiginin coktandir terk edilmis olan gö ze gö z, dise dis yaklasimi olmasi, onun kendini adil bir kral olarak gö rmesini ve adaleti hü kü mdarliginin asli unsurlarindan biri olarak kabul etmesini engellememektedir. Hammurabinin ayni zamanda bu algiyi halkina ve sonraki nesillere basariyla aktardigi da ortadadir.
Gerek bu acidan, gerekse eldeki bilgi ve malzeme acisindan Hammurabi, yazarin sö zleriyle, belki de biyografisi yazilabilecek ilk insanogludur.