Niniejsza monografia bada transformacj¿ polityki pieni¿¿nej Pakistanu w latach 1960-2007, analizuj¿c ewolucj¿ od kontroli administracyjnej do ram zorientowanych rynkowo za pomoc¿ metodologii wektorowej autoregresji i analizy instytucjonalnej. Wy¿aniaj¿ si¿ trzy wnioski. Po pierwsze, kanä kursu walutowego zdominowä transmisj¿ monetarn¿, odzwierciedlaj¿c strukturaln¿ zale¿no¿¿ od importu i p¿ytkie rynki finansowe, a nie konwencjonalne mechanizmy podäy pieni¿dza. Po drugie, inflacja znacz¿co obni¿a wydajno¿¿ pracy z 15-miesi¿cznym opó¿nieniem, co pokazuje, ¿e polityka pieni¿¿na wp¿ywa na d¿ugoterminowy wzrost wykraczaj¿cy poza stabilizacj¿. Po trzecie, rozwój instytucjonalny - niezale¿no¿¿ banku centralnego, liberalizacja finansowa, budowanie potencjäu - okazuje si¿ niezb¿dny dla skuteczno¿ci. Badania wnosz¿ innowacje metodologiczne, oferuj¿c jednocze¿nie praktyczne lekcje: transformacja wymaga cierpliwego budowania instytucji przez dziesi¿ciolecia; komplementarne polityki fiskalne i strukturalne zwi¿kszaj¿ skuteczno¿¿; zaangäowanie polityczne musi przetrwä transformacj¿; zarz¿dzanie kursem walutowym pozostaje kluczowe, gdy ograniczenia ograniczaj¿ alternatywy. Do¿wiadczenie Pakistanu pokazuje osi¿gni¿cia w zakresie reform i uporczywe wyzwania dla innych krajów.
