S¿ miejsca, które chce si¿ odwiedzi¿... i s¿ takie, które fascynuj¿ tylko dlatego, ¿e istniej¿.
Kokomi¿ta zdecydowanie nale¿y do tej drugiej kategorii - i w¿änie dlatego nie da si¿ od niego oderwä.
To nie jest zwyk¿y tekst. To literacka eksplozja absurdu, ironii i brutalnej szczeröci, która wci¿ga czytelnika w ¿wiat hotelu tak niedoskonäego, ¿e ä hipnotyzuj¿cego.
Najwi¿ksz¿ si¿¿ s¿ postacie. Barwne, przesadzone, a jednocze¿nie bole¿nie prawdziwe. Käda z nich niesie w sobie histori¿, któr¿ chce si¿ poznä do köca.
To ludzie zagubieni, zm¿czeni, czasem absurdalni - ale przez to niezwykle ludzcy.
Ich dialogi i zachowania bawi¿, zaskakuj¿ i momentami trafiaj¿ zaskakuj¿co g¿¿boko.
J¿zyk jest ostry, bezkompromisowy i pe¿en b¿yskotliwych obserwacji.
To styl, który nie próbuje si¿ podobä - on po prostu trafia w punkt.