Profesor Mehta analizuje wzajemne oddziäywanie poezji i polityki w koloniach oraz by¿ych koloniach Anglii, Francji i Hiszpanii w okresie dekolonizacji. Lata 1914-1950 zbiegaj¿ si¿ w czasie z rozkwitem nacjonalizmu i stanowi¿ pomost mi¿dzy literatur¿ kolonialn¿ a postkolonialn¿. Wielu poetów zaangäowanych w walk¿ o dekolonizacj¿ stäo si¿ g¿osem swoich narodów. Zarówno na poziomie politycznym, jak i j¿zykowym, ich poezja ukazuje walk¿ o niepodleg¿o¿¿ i samookre¿lenie. Forma modernistyczna odgrywa w tej walce decyduj¿c¿ rol¿. Nie mo¿na czytä tych poetów w oderwaniu od ich zaangäowania w indywidualne walki ich krajów o wolno¿¿ polityczn¿ i kulturow¿. Yeats i Tagore na nowo zdefiniowali odpowiednio poezj¿ irlandzk¿ i bengalsk¿ na pocz¿tku XX wieku w opozycji do brytyjskiej obecno¿ci kolonialnej; poezja Senghora i Césaire'a tworzy koncepcj¿ negritude jako reakcj¿ na francusk¿ polityk¿ asymilacji kolonii; a Neruda w swojej poezji, d¿ugo po uzyskaniu niepodleg¿o¿ci od Hiszpanii, wytycza to¿samo¿¿ Chile i Ameryki ¿aci¿skiej, która stanowi wyzwanie dla tradycji europejskich i pó¿nocnoamerykäskich.
