... Psikiyatri ve psikanaliz egitimim boyunca bizden her vakayi psikodinamik bir formülasyon cercevesinde özetlememiz istenirdi. Bu da danisanin nasil olup da ofisinizin kapisini calan kisi haline geldigini aciklamanizi gerektiriyordu. Bu aciklama danisanin yasaminin mümkün mertebe en erken dönemine erisebilmeyi; bebeklik esnasinda isleyen söz öncesi ve preödipal etkileri göz önünde bulundurmayi gerektiriyordu... Psikiyatri, gelisimin gercekten önem tasidigi tek klinik disiplindi. Ancak öte yandan danisanlarin kendi en erken dönem gecislerini cok az biliyordu; bense onlara bu hususta sorular sormayi onlardan bile daha az biliyordum... Bütün vakalar icin formülasyonlar birbirinin ayni gibi görünmeye basladi. Ancak insanlar birbirlerinden cok farkliydi. Bu alistirma son derece kisitli hamlelerle oyun oynamaya veya -daha kötüsü entelektüel samimiyetsizlik kokan- aksi taktirde gercekmis hissi uyandiran seye cok yakindan bagli kalan bir girisime kalkismak gibiydi. Yasamin ilk aylari ve yillari kurumlarda basat ve saglam bir yere sahiptir ancak karsinizda gercek bir kisi durdugunda spekülatif ve belirsiz bir role sahiptir. Bu celiski hala kafami karistirmakta ve ilgimi cekmektedir. Bu celiskiye yönelmek bu kitabin amaclarindan biridir.