Genç bir kad¿n¿n yüzü ve ç¿plak omuzlar¿, portre ile güzel sanatlar illüstrasyonu aras¿ndaki s¿n¿r¿ bulan¿klät¿ran yumu¿ak, resimsel kenarlara sahip fotogerçekçi bir tarzda resmedilmi¿ olarak, görüntünün merkezinden beliriyor. ¿fadesi, korku veya ¿st¿raptan ziyade derin ve sessiz bir fark¿ndal¿k an¿nda yakalanm¿¿; gözleri aç¿k ve ¿¿¿l ¿¿¿l, bak¿¿lar¿ hafifçe yukar¿ ve sola yönelmi¿, sanki çerçevenin hemen ötesinde, ad¿n¿ bilmeden çok uzun zamand¿r arad¿¿¿ bir ¿eyi görüyormu¿ gibi. Yüzünde gerginlik yok, dramatik bir hava yok; sadece muazzam bir ¿eyi hat¿rlama sürecinde olan bir insan¿n kendine özgü, y¿k¿c¿ dinginli¿i var. Bä¿n¿n tepesine yak¿n zengin ve detayl¿ koyu saçlar¿, uçlar¿nda ince, tüy gibi tellere dönü¿üyor ve görünür bir s¿n¿r olmaks¿z¿n, ayçiçeklerinin saplar¿na ve yapraklar¿na kusursuz bir ¿ekilde evriliyor. Çiçekler, görüntünün üst kö¿elerinde silüetinden d¿¿ar¿ do¿ru, derin, doygun alt¿n, kehribar ve s¿cak hardal sar¿s¿ tonlar¿nda aç¿yor; büyük, yuvarlak bälar¿, t¿pk¿ çiçeklerin her zaman ¿¿¿¿a do¿ru yönelmesi gibi, sanki ulämak için yarat¿lm¿¿ olduklar¿ bir ¿eye uzan¿yorlarm¿¿ gibi, yukar¿da ve arkas¿nda bulunan bir ¿¿¿k kaynä¿na do¿ru dönük. Ayçiçekleri, üst kö¿eleri dekoratif olmaktan ziyade hak edilmi¿ bir bollukla dolduruyor; yapraklar¿, tamamen ve özür dilemeden canl¿ olan ¿eylerin kendine özgü canl¿l¿¿¿yla ¿¿¿¿¿ yakal¿yor. I¿¿k kaynä¿n¿n kendisi görünmüyor, ancak etkisi bütünsel; görüntünün üst k¿sm¿n¿n tamam¿n¿, belirli bir tür an¿n¿n niteli¿ini tä¿yan, s¿cak, ayd¿nl¿k, geç ö¿leden sonra par¿lt¿s¿yla kapl¿yor; bu an¿n¿n bir görüntü olarak de¿il, bir duygu olarak geldi¿i, o an fark¿nda olmadan daha önemli olan belirli bir ö¿leden sonran¿n duygusu. Bu ¿¿¿kta teninde bir saydaml¿k var; sanki biraz daha kat¿, daha mevcut, daha biçimlenmi¿ hale geliyor, sanki geri dönen ¿¿¿k uzun bir yoklu¿un ard¿ndan onu yeniden kendisi yap¿yor. Ayçiçeklerinin saçlar¿yla bulu¿tu¿u yerde bir diki¿ yok, görünür bir geçi¿ yok, sadece insan ve bitkinin yavä ve kas¿tl¿ bir ¿ekilde iç içe geçmesi var; bu da onlar¿n ortak bir kökene sahip oldu¿unu, kad¿n¿n ve çiçeklerin ayn¿ karanl¿k topraktaki ayn¿ gömülü kökten büyüdü¿ünü ve ¿imdi birlikte ayn¿ alt¿na do¿ru uzand¿¿¿n¿ dü¿ündürüyor. Köprücük kemi¿inden ää¿ do¿ru hareket eden s¿cak alt¿n rengi ¿¿¿k, son derece yavä bir ¿ekilde so¿umaya ve sönmeye bäl¿yor; soluk kehribardan, sabah¿n erken saatlerinin veya ak¿am¿n geç saatlerinin, durumlar aras¿ndaki saatin, ne geceye ne de gündüze ait olmayan saatin duygusal s¿cakl¿¿¿n¿ tä¿yan sessiz, derin arduvaz mavisi-griye dönü¿üyor. Göz resmin alt k¿sm¿na do¿ru ilerledikçe bu so¿uma daha da derinle¿iyor; arduvaz neredeyse tamamen kadifemsi bir karanl¿¿a bürünüyor, kompozisyonun alt üçte birlik k¿sm¿ neredeyse bo¿, sadece en hafif yüzey dokusu izlenimini tä¿yor - t¿pk¿ alacakaranl¿kta durgun suyun yüzü gibi, t¿pk¿ ¿¿¿klar¿ henüz aç¿lmam¿¿ bir odan¿n içi gibi. Alt k¿s¿mdaki bo¿luk cömert ve kas¿tl¿d¿r ve bo¿luk gibi de¿il, potansiyel gibi, bir kelime söylenmeden önce tutulan nefes gibi, bir elin tutulup b¿rak¿lmamas¿ndan önceki an gibi hissettiriyor.