Böyle davrandiginda cok fena üzülür ve ev hasretiyle yanip tutusurdum, ondan kacmak icin can atardim ama gidecek hicbir yerimiz yoktu.
Modern Ingiliz edebiyatinin degeri gec teslim edilmis ustalarindan Barbara Comyns, gercekligin sert yüzünü masalsi bir sisin arkasindan gösteren üslubuyla bilinir. Comynsin, kaleme almasindan yaklasik 50 yil sonra yayimlanan romani Bay Foxta Ikinci Dünya Savasinda, bombalar altindaki Londrada, bekar bir anne olan Carolinein hayatta kalma mücadelesine tanik oluruz. Kisitlamalarin, karartma gecelerinin ve yoklugun hüküm sürdügü bu puslu atmosferde Caroline, gecimini saglamak icin Bay Fox adinda, kurnazligi isminde gizli bir
karaborsaciyla tekinsiz bir ortakliga adim atar. Bombalarin ugultusu altinda kurulan bu derme catma hayat hem bir siginak hem de her an yikilabilecek bir illüzyondur. Comynsin trajik olani absürtle, gercekciligi
ise masalsi bir havayla harmanladigi bu romani, siradan insanlarin olaganüstü kosullardaki sessiz direnisine dair unutulmaz bir anlati.
Insanlar bu kadar cirkin ve acinasi görünürlerken kainatin efendisi olduklarini nasil düsünebiliyorlardi, nereye giderlerse cirkinligi de beraberlerinde götürürlerken bunun adini nasil ilerleme ve medeniyet
koyuyorlardi Artik bazi insanlarin ne kadar zarif göründüklerini, kimilerinin de ne kadar ilginc olduklarini düsünmeye baslamistim, bazilari da o kadar cekiciydi ki onlara bakmak ve hareketlerini izlemek insana
keyif veriyordu. Insanlari sevmenin de tipki zeytin sevmek gibi edinilmis bir zevk oldugunu düsünüyordum.